Begoña Caamaño non se achega á literatura como quen busca un refuxio cómodo, senón como quen abre unha fiestra para que entre aire novo. Nacida en Vigo, medrou entre palabras coma as da radio, as do activismo cultural, as do compromiso e, foi facendo da comunicación unha forma de entender o mundo e tamén de transformalo.
Durante anos, a súa voz estivo ligada á radio pública galega, onde non só informaba, senón que tamén deixaba entrever unha mirada crítica e feminista pouco habitual nos espazos máis convencionais. Mais había historias que non cabían nos formatos diarios, relatos que precisaban tempo e outra cadencia. Así foi como chegou á narrativa.
Cando publicou Morgana en Esmelle, non parecía unha estrea, senón a continuación natural de todo o que levaba dentro: unha reinterpretación dos mitos desde unha perspectiva nova, máis libre e máis incómoda. A súa escrita tiña algo de reivindicación e algo de poesía, como se cada frase quixese cuestionar o que sempre se dera por feito.
A súa traxectoria foi breve, pero intensa. Marchou cedo demais, deixando a sensación de que quedaban moitas historias por contar. Aínda así, as que deixou seguen abertas, dialogando con quen as le e lembrando que a literatura tamén pode ser un lugar para discutir o mundo e imaxinar outros posibles.
Grazas, Begoña! Seguimos a traballar pola nosa cultura na nosa lingua.
Ningún comentario:
Publicar un comentario