SOBREMESAS DO ENTROIDO ELABORADAS POLOS ALUMNOS DE 2º

Os nosos alumnos de 2º ESO, demostran as súas habilidades na cociña e agasállannos coa preparación de deliciosas sobremesas, as máis típicas do outono galego. Un tempo moi especial en Galicia, xa que é un momento de transición entre os nosos marabillosos veráns, cheos de festas e incribles paisaxes marítimas ... aos nosos invernos duros, húmidos e fríos, aínda que este inverno estea a ser...un pouco quente de máis.

Este contraste é sen dúbida unha das cousas que máis marcan o carácter dos galegos: podemos ser os máis alegres e saíntes ou os máis serios e caseiros. Só... ¡Depende! 

Os galegos somos xente riquiña e moi larpeiros! Logo de ver os seus traballos, estamos convencidos de que pensaredes coma nós: xa están preparados para poder ir a Masterchef junior, chispas! fixéronno estupendamente ben. 

Velaí vai unha pequena mostra dos seus traballos, pero non queremos deixar de darlles as grazas polo seu traballo. 

Parabéns a : 

José Fernández Muñiz, Nerea González,  Samantha Fernández, Xacobe Gil Pena, Ánxela Álvarez Rendo, Fernando Conde Riera, Carla Fontenla Julián, Alicia Costas Rosende, Antía Suárez Rodríguez, Noa Sotelo Armesto, Arianna Guanipa Prays, Carmen Álvarez Losada, Marta Magdalena Vázquez, Olalla Fernández Insua, Paula Collazo García, Rodrigo Martíns Vázquez, Alba Negreira ,Carla Pato Otero, Jacobo García Gunche, Joao Daniel De Paiva, Laura Fernández Domínguez, Lucas Lourido Costas, Lucía Gil Pombo, Marcos Valia García González, Mario Santos Calvete, Martín Comesaña Laso, María Marra Alonso, Sabela González Grosi, Arianna Gea Conde, Alejandro Paz Heredia, Guillermo Fernández Pousa e Sergio Berto Pardellas.

23 DE FEBREIRO, DÍA DE ROSALÍA

É imposible entender Galicia sen entender a Rosalía de Castro e a súa obra. Nada en Compostela un 23 de febreiro de 1837, Rosalía converteuse moi cedo nunha das máis notables figuras da cultura galega; poeta e novelista, é, sen dúbida algunha , unha das mellores escritoras da Historia da Literatura de Galicia e de España.

Rosalía destaca como unha rareza no panorama da literatura feminina do século XIX en España. Soubo ensanchar máis que ningunha escritora da súa xeración os estreitos límites nos que se movía a literatura escrita por mulleres, e, neste sentido, a súa aportación só se pode comparar á de Emilia Pardo Bazán, que pertence a unha xeración posterior.

Nin os temas dos seus poemas nin o seu estilo encaixaban co que se consideraba na súa época a literatura feminina; ela quere cantar sentimentos e problemas fondos, comúns a homes e mulleres: a soidade, a morte, a inxustiza, o sentido de la vida... Foi unha abandeirada do feminismo, unha pioneira do feminismo literario en Galicia; a súa obra, sobre todo en prosa, é todo un todo un discurso de empoderamento feminino e reivindicación, todo un exemplo para as futuras xeracións.

O noso cole únese á conmemoración desta data tan significativa a través de traballos dos distintos libros da autora que temos na biblioteca do centro durante toda a semana, do 22 ao 26 de febreiro, co fin de dar a coñecer a súa obra ao alumnado a través dos interesantes exemplares do seus fondos bibliográficos e gravar traballos de recitación de determinados poemas da autora, entre outras actividades a desenvolver.

 

TANXUGUEIRAS

                                 Terra

                     .....non hai fronteiras...

As fronteiras son como as meigas
non queremos crer nelas, pero...

                                    HABELAS, HAINAS.

                            

Ailara-lalá

Ailara-lala

Ailara-lala

Ailara-lalala

Ailara-lalaa

Ailara-lalaa

Ailara-lala

Esta noite hai foliada

Esta noite hai serán

Agárdoche no terreiro

Compañeiriña leal

Compañeiriña leal

Compañeiriña leal

Esta noite hai foliada

Para cantar veño eu

Coa pandeireta na man

Aturuxa canda min

Que nos escoiten berrar

Que nos escoiten berrar

Que nos escoiten berrar

Coa pandeireta na man

Ailara-lalá

Ailara-lala

Ailara-lala

Ailara-lalala

Ailaralala

Ailaralalaa

Ailaralala

Non hai fronteiras

Canta ti, cantarei eu

Co xeito das nosas nais

Festexaremos a vida

Da xente que está a bailar

Da xente que está a bailar

Da xente que está a bailar

Co xeito das nosas mans

Ailara-lalá

Ailaral-ala

Ailara-lala

Ailara-lalala

Ailara-lalaa

Ailara-lala

Ailara-lala

Ez dago mugarik

Ailara-lalá

Ailara-lalaa

Ailara-lala

Ailara-lalala

Ailara-lala

Ailara-lala

Ailara-lala

No hi ha fronteres

Aí veñen, Aí veñen

Veñen pra quedar

Esas bravas gorxas

De fondo cantar

De fondo cantar

De fondo cantar

Aí veñen, Aí veñen

Veñen pra quedar

Veñen pra quedar

Veñen pra quedar

Veñen pra quedar

Veñen pra quedar

Veñen pra quedar

Veñen pra quedar

Pra quedar, pra quedar

Veñen pra quedar

Veñen pra quedar

Veñen pra quedar

Ailara-lalá

Ailara-lalaa

Ailara-lala

Ailara-lalala

Ailara-lalaa

Ailara-lalaa

Ailara-lalaa

Nun hai fronteres

Ailara-lalá

Ailara-lalaa

Ailara-lala

Ailara-lalala

Ailara-lalaa

Ailara-lalaa

Ailara-lalaa

No hay fronteras

O 30 de xaneiro de cada ano celebramos o Día Escolar da Paz e a Non Violencia

É esta unha data que, desde o ano 1964, conmemora o falecemento de Mahatma Gandhi (India, 1869-1948), líder pacifista que defendeu e promoveu a non violencia e la resistencia pacífica fronte á inxustiza e que foi asasinado por defender estas ideas.

A educación en e para a tolerancia, a solidariedade, a concordia, o respecto aos Dereitos Humanos, a non violencia e a paz son motivos para recordar o 30 de xaneiro.

Unha educación inspirada nunha cultura de non violencia e paz permite ao alumnado adquirir coñecementos, actitudes e competencias que reforzan o seu desenvolvemento como cidadáns globais críticos e comprometidos coa defensa dos seus dereitos e dos de outras persoa

Sen paz, estabilidade, dereitos humanos e gobernabilidade efectiva baseada nun Estado de dereito, non é posible acadar o desenvolvemento sostible. Vivimos nun mundo cada vez máis dividido. Algunhas rexións gozan de niveis permanentes de paz, seguridade e prosperidade, mentres que outras caen en ciclos aparentemente eternos de conflito e violencia. De ningunha maneira se trata de algo inevitable e debe ser abordado. Por iso é fundamental contribuír a cambiar este mundo, para que os nosos fillos poidan recoller o testigo noso e levar a paz onde quiera que vaian e dar sempre exemplo.

O APALPADOR

 O APALPADOR

BO NADAL!

 

TEMPO DE REIS MAGOS, TEMPO DE INVERNO, TEMPO DE LECTURAS E DE LIBROS

Que marabilla é que che regalen e regalar libros! Os libros son o agasallo perfecto para as persoas lectoras, tanto para peques como para mozos e mozas. Son unha invitación a viaxar e a participar de outras vidas que poden estar tan lonxe como preto da nosa. Libros cos que aprender, coñecer, desconectar conectando con outros mundos e personaxes… En definitiva, libros que nos acompañarán o resto da nosa vida.

Ano a ano, entre os regalos máis desexados aparecen os libros, ao igual que entre os máis comprados... tanto para persoas adultas como para xente miúda como para adolescentes, e no caso destes últimos adoitan figurar na segunda posición do ranking, detrás dos videoxogos e videoconsolas.

Por mor da pandemia do Covid-19, este volve ser un Nadal diferente, distinto dos que ata agora coñeciamos, cheo de situacións que nunca pensamos que viviríamos, e con restricións necesarias para asegurar que todos poidamos volver ás aulas, tras as vacacións, con saúde, sen incidencias, sen sobresaltos e sen perigo á nosa “nova normalidade”.

Será precisa a responsabilidade colectiva e tamén a individual de todos nós; cómpre o respecto ás normas que nos ditan as autoridades sanitarias velando polo noso ben e, especialmente, pola integridade de aqueles que tanto queremos e que son os máis fráxiles, os nosos maiores.

Neste contexto dun Nadal caseiro, veñen na nosa axuda eses compañeiros extraordinarios que son os libros, compañeiros sempre fieis, coa súa vella apariencia en papel ou máis modernizados en formato de e-books ou tablets.

Serán días, tardes e noites de chuvia e de frío fóra, pero de calor e agarimo nas casas, coa nosa xente, entre panxoliñas, adornos e doces do tempo; entón nada mellor que buscar un recanto tranquilo e ler, ler sen présas, sen os agobios do curso escolar, o pracer de ler por ler, por gozar.

E aquí chegamos nós, ofrecendo unha escolma de libros cos que as Súas Maxestades poderán axudar nesa viaxe lectora, unha proposta suxestiva de títulos que enchan de horas felices este percorrido en tempos de Nadal e nos días de longo inverno que acabamos de estrear; as tardes de chuvia e as fins de semana de frío e pouca luz poderán verse amenizadas por lecturas abraiantes que nos trasladen, desde a comodidade dos nosos fogares a outros lugares e outras épocas para vivir mil aventuras.

Velaquí a nosa proposta invernal:

O APALPADOR

 

PASAMENTO DE DARÍO XOHÁN CABANA

      

D.E.P

Poeta, narrador e ensaísta, foi unha das figuras fundamentais da literatura galega de finais do século XX Darío Xohán Cabana (Cospeito, 1952) vén de falecer aos 69 anos. Foisenos o coñecido como «o gran poeta de Galicia». Manifestaba que empezara a escribir «por razóns patrióticas, por escribir en galego» e que sentía «un amor desesperado pola terra galega que chega a ser un sentimento físico, real».

DIFERENCIA ENTRE AFORISMO, APOTEGMA, AXIOMA, MÁXIMA, REFRÁN E OUTROS.

Benvidos a un novo curso no que empezarmos por repasar ou aprender conceptos importantes que utilizamos no nosos día a día e que, ás veces, non lle damos o valor que teñen. Velaí vai a nosa primeira lección (clica na palabra aforismo e como diría o gran poeta Horacio e que popularizou o filósofo alemán Kant,"Sapere aude" que significa 'atrévete a saber)

A min gústanme os refráns. Os meus avós eran moi refraneiros. É certo que os hai para todos os gustos e mesmo os hai contrarios co cal serven para confirmar calquera opinión. Pero, por outra banda son a nosa  bagaxe cultural, son a tradición oral que vai pasando de xeración en xeración, a sabedoría popular. 

Adoitan ter unha estrutura  pareada, dúas frases, e poden ser tanto en prosa como en verso.

A primeira colección de refráns atribúeselle ao Marqués de  Santillana no ano 1541. Imos, que de onte é a data... Imaxinádevos se teñen soleira. 

E sabedes que é a  paremiología? Pois segundo a  RAG:paremiología. (De  paremiólogo).1.  f. Tratado de refráns.

Os seguintes vocábulos poden entenderse como sinónimos, pero non o son. Polo menos a maioría contan con matices diferenciadores. Cales son entón as diferenzas entre adaxio, aforismo, apotegma, axioma, devandito, epigrama, máxima, proverbio, refrán e sentenza? 

Vexamos as definicións que ofrece o dicionario da RAG:

Adaxio (do latín adagĭ um) ‘sentenza breve, comunmente recibida, e, a maioría das veces, moral’.

Aforismo (do latín aphorismus, e este de o grego ἀφορισμός) ‘sentenza breve e doctrinal que se propón como regula nalgunha ciencia ou arte’.

Apotegma (do latín apophthegma, e este de o grego ἀπόφθεγμα) ‘devandito breve e sentencioso; devandito feliz, xeralmente o que ten celebridade por proferilo ou escrito algún home ilustre ou por calquera outro concepto’.

Axioma (do latín axiō ma, e este de o grego ἀξίωμα) ‘proposición tan clara e evidente que se admite sen necesidade de demostración’.

Epigrama(do latín epigramma, e este de o grego ἐπίγραμμα, inscrición) ‘pensamento de calquera xénero, expresado con brevidade e agudeza’.

Máxima(do latín medieval maxĭ ma ‘sentenza’, ‘regra’) ‘sentenza, apotegma ou doutrina boa para dirixir as accións morais’, ‘idea, norma ou designio a que se axusta a maneira de obrar’.

Proverbio (do latín proverbĭ um) ‘sentenza, adagio ou refrán’.

Refrán (do francés refrain) ‘devandito agudo e sentencioso de uso común’.

Sentenza(do latín sententĭa) ‘devandito grave e sucinto que encerra doutrina ou moralidade’.

Todos teñen en común a brevidade. As diferenzas son mínimas, excepto no caso de adagio, proverbio, refrán e sentenza que, segundo a Academia, son o mesmo.

E como guinda desta entrada deixámosvos con algúns refráns sobre o mes de novembro:

A primeiros de novembro quen non sementou que non semente.

A primeiros de novembro o teu lume acende.

Marzo trae as follas e novembro desposúeas.

Se novembro empeza ben, confianza é de ter.

De metade de novembro en diante, o inverno é constante.

Quen cava en novembro, o tempo perde.

A últimos de novembro, colle a túa oliva sempre. 

Novembro acabado, inverno empezado.

Esperamos que aprendésedes un pouco máis e volveremos con máis explicacións a modo de curiosidade.

SAMAÍN EN INFANTIL

Samaín, tempo de tradicións e, sobre todo de medo,  moito medo. Os máis pequenos achegáronse a este costume galego que se celebra na noite do 31 de outubro coincidindo co ano novo celta. Nesta noite, ánimas e mortos atravesan a porta que separa o mundo dos vivos e dos mortos e visitan as casas das súas familias para quentarse e tomar algo. Pasárono moi ben e disfrutaron uns días terroríficos nunha data que vivimos con intensidade no noso cole, pois realizaron diversas actividades ralacionadas co Samaín: contacontos,  pintaron cabazas arrepiantes,  con pantasmas,  coas bruxas e cancións tradicionais e outra inventadas xunto coa súa profe.